الزائر ) الفارسي المطبوع في إيران ، وأنا أذكر عين العبارة ، قال رحمه اللّه « 1 » : « ودر ميان صفّه مذكوره وسرداب مقدّس شبّاكى است با درى از چوب ساج كه آن را به امر احمد الناصر باللّه العبّاسى در سنه ششصد وشش ساخته‌اند چنانچه صورت آن با بعض آيات شريفه در كتيبه آنجا مرقوم است ، وآنچه از مشايخ دست بدست رسيده اين است كه اين صفّه محلّ حوض بود به جهت وضو گرفتن آن بزرگواران در آن سرداب ، پس از آنكه خانه آن بزرگواران مزار ومحلّ عبادت مردم شده اين صفّه شريفه معيّن شده بود به جهت گذاشتن وانداختن عرايض ورقاع حاجات كه شيعيان به حضرت صاحب الزمان عجّل اللّه تعالى فرجه مىنوشته‌اند وبه آنجا مىگذاشته‌اند ، وهر وقت صلاح بود جواب عريضه از آنجا يا از خارج به صاحبش مىرسيد ، چنانچه بعضي از حكايات آن را سيّد جليل على ابن طاوس در أواخر كتاب فرج المهموم نقل كرده . وبه ملاحظه اين سيره وعادت در طرف راست در وسط شبّاك سوراخى بقدر آنكه دست در ميان آن برود ورقعه را بيندازد گذاشته‌اند كه در طرف ديگر نظير آن را ندارد وهر كس تأمّل كند مىداند كه اين سوراخ ساخته براي همين كار بود وآن محل در همه آن سرداب امتيازى پيدا كرد در تبرّك وشرافت واحترام وبوسيدن واستشفا تا آنكه صحن وراه سرداب مقدّس از آن صحن مطهّر جدا شد واز غير جنس خدمه براي أو ظاهر شد وديدند حرص ورغبت شيعيان را به آن محلّ شريف وغلبه واستيلاء خود را بر آن غربا وزوّار بىمعين لهذا آن را براي كسب غير طيّب خود سرمايه كردند وبراي جلب منافع از ايشان آن را دكّانى قرار داده‌اند وبه اقسام حيل از آنها فائده مىبردند وكم‌كم به دادن

--> ( 1 ) تحيّة الزائر : 244 .